مىگويد : « بصره دو بار به زير آب مىرود : يك بار در زمان قادر باللّه و بار ديگر در زمان القائم بامر اللّه و همانند پيشگويى امام عليه السّلام ، چيزى از آن ، جز مسجد جامع باقى نمىماند كه بخشى از آن مانند سينه پرنده ، از آب بيرون زده بود و ديده مىشد . اين دو ماجرا در ميان ساكنان بصره مشهور است و پسينيان از پيشينان آن را نقل مىكنند . » « 1 » ساكنان بصره براى جنگ با امام عليه السّلام گرد هم آمدند و اگر فرصت مىيافتند ، حتما او را ترور مىكردند و امام عليه السّلام اين را به خوبى مىدانست . . . امام عليه السّلام پس از آن كه بر اهل بصره پيروز شد ، چگونه آنان را پاسخ داد ؟ پاسخ را از زبان طه حسين مىآوريم : « على عليه السّلام با ساكنان بصره چونان مردى جوانمرد برخورد كرد كه قدرت دارد ولى مىبخشد ؛ مالك است و ملوكانه مىبخشد . او مىگفت : با اهل بصره مانند برخورد پيامبر صلّى اللّه عليه و إله با اهل مكه ، برخورد كردم . . . پس از آن كه وارد بصره شد ، به بيت المال رفت و هر آن چه در آن يافت ، ميان مردم تقسيم كرد . به همه ، چه غالب و چه مغلوب ، سهمى داد . . . آنان كه در ركابش جنگيدند ، خشمگين شدند و گفتند : ميان پيروان خود و دشمنان خود فرقى نمىگذارد . . . گروهى از بنىاميه با اصحاب جمل بودند كه امام عليه السّلام پس از پيروزى ، از آنان چشم پوشيد و مىدانست كه عايشه بسيارى از زخميان را پناه داده است و از مكان آنها نيز خبر داشت ، ليكن به آنان تعرضى نكرد . » « 2 »

--> ( 1 ) . شرح نهج‌البلاغه ، ابن ابى الحديد : 1 / 253 . ( 2 ) . الفتنة الكبرى - على عليه السّلام و بنوه : 53 - 55 .